Onvoorstelbaar oneerlijk

Ik denk dat iedereen dat wel eens heeft dat je denkt, waarom? Waarom moet dit gebeuren? Waarom met deze persoon? Hoe kan het leven zo oneerlijk zijn!

Zo begon deze morgen voor mij namelijk. Een kort berichtje van onze voorzitter van de handbalvereniging op mijn Whatsapp. Mijn zwager Alberto is overleden, punt! Nu gebeurt het natuurlijk vaker dat er mensen overlijden, velen te vroeg en van sommigen weet je dat het maar beter is dat het zover is gekomen. Maar Alberto is zo iemand waar het veel te vroeg voor is gekomen. Een ongelukkig moment in het verkeer was alles wat er voor nodig was.

Herinneringen

Alberto sloeg ik twee weken geleden nog op de schouder, we gaven elkaar een hug en waren verheugd. We zagen elkaar niet vaak, het was ook niet echt een goede vriend maar we hadden wel een band. Alberto was namelijk de speaker bij het handballen. Iedere twee weken hadden wij onze onderonsjes, de blikken van verstandhouding bij momenten in de wedstrijd en de intense vreugde op de momenten dat het goed ging. Zin in de competitie, een voorbereidingstoernooi om warm te draaien, ganas! Hongerig naar onze favoriete club met haar helden.

Verdrietig

Nu is er helaas een intens moment van verdriet gekomen, ingeleid met dat ene berichtje op de Whatsapp. Ha fallecido mi cuñado Alberto….

Alberto, speaker bij het handballen. Vader van twee kinderen, man van Uxua. Twee geadopteerde kinderen die nu verder moeten zonder hun vader, Uxua zonder haar man. De immense leegte die iedere wedstrijd weer voelbaar zal zijn.

Rust zacht mijn vriend Alberto, ik zal je missen!