Loftrompet

De stilte en de daarmee samenhangende serene rust is op de een of andere manier ook wel lekker. De geluiden van vogels die nu ineens boven het normale straat geluid uitkomen, de eerste tekenen van het voorjaar.  De buren die we voorheen af -en toe zagen en nu elke dag begroeten om 20:00 uur, wanneer we massaal op de balkons aan het klappen zijn. Even pauzeren en dan om iets over achten nogmaals applaudisseren voor de trompettist. We zijn inmiddels achter zijn bijnaam, el peluquero, de kapper. Iets wat hij voor zijn dagelijkse loftrompet uitingen blijkbaar heeft gedaan. We groeten nogmaals en zeggen, fijne avond en tot morgen. Het is ook wel lekker.

Maar het voelt alsof we nog steeds aan het begin van een onbekende periode staan. De informatie is niet eensluidend, de mensen beginnen te polariseren, het begint te borrelen.

Gisteren zag ik deze aankondiging van één van de “vrienden” op FB;

Ik heb besloten een tijdje afstand te nemen privé van Facebook. De berichten zijn zo negatief, mensen lijken lijnrecht tegenover elkaar te staan, elkaar aan te vallen en zwart te maken. Ik word er niet vrolijk van. Conspiratie theorieën, de quarantaine zou strikter moeten zijn of juist veel minder strikt. In Spanje doen we het veel beter dan in andere landen of juist omgekeerd… Ik heb de kennis niet in pacht en voel mij een pion in dit alles. Ik doe wat ik mag doen en wat ik denk dat ik zou moeten doen, ik probeer niet te oordelen over anderen en er te zijn voor wie mij nodig heeft. Tot over een tijdje als ik FB weer aankan en de berichten wat minder verhit zijn. Stay safe!

Distantiëring

Dat is nu precies wat ik ook al een tijdje aan het doen ben, afscheid nemen van al die meningen over Covid-19 die door iedereen de wereld in worden geslingerd. Ik maakte mij daar zelf ook schuldig aan, maar ik ben er mee gestopt. Ik open FB en weet eigenlijk niet hoe snel ik dit weer moet sluiten omdat het nergens anders meer over gaat. En dat terwijl er nu ook zoveel anders is te beleven. Vreemd hoe snel je afgestompt kunt raken, desinteresse kan ik het niet noemen, maar echt interesse is er ook niet. Wellicht is het omdat we er toch niets aan kunnen veranderen dat ik, of eigenlijk moet ik zeggen wij, daar ons voor afsluiten.

Positief

Maar goed, ook wel lekker dus. Ik heb mijn broer Iddo de afgelopen week twee keer gesproken, dat is meer dan in de daaraan voorafgaande periode. Ik heb met een oud collega die ernstig ziek is een paar keer mogen spreken. Met mijn twee beste vrienden lange gesprekken gehad. Mijn lieve zus Vanessa op Curaçao, het lijkt ook wel of iedereen meer tijd heeft. De wereld onthaast, de lucht wordt schoner en het gras kruipt ineens tussen de stoeptegels omhoog. De kracht van de natuur is wonderbaarlijk, de vogels die gewoon vrolijk blijven zingen en het feit dat ik daar nu staande op mijn terras van kan genieten is bijzonder.

Nancy is nu weer weg haar vrijwilligerswerk doen, onderdeel van onze nieuwe realiteit. Ik breng de vuilniszak naar beneden en luister naar de fluitende vogels zonder dat dat beeld verstoord wordt door een knetterende brommer of andere stadse geluiden. Een wereld waar iedereen weer een nieuwe weg moet vinden, het onbekende omarmen en het bekende wellicht weer beter of meer waarderen.

De keus is aan ons, soms is het ook wel gewoon fijn…….

Comments

comments