Als de brandweer vlogen we naar het Wilhelmina kinderziekenhuis, ik heb nog nooit zo snel en veilig door het drukke verkeer rondom Utrecht gelaveerd. Als ze me toen op een van de vele surveillance cameras hebben gezien dan moeten ze waarschijnlijk hebben gedacht dat ik achtervolgd werd door de duivel.

6 weken van hoop en vrees zouden vandaag tot een einde komen, er was een infectie opgetreden en onze kleine meid gaf duidelijk aan dat ze zich niet meer lekker voelde en ze nu toch echt naar buiten moest.

26 weken hadden we inmiddels kunnen tellen en 40-26 is ruim 3 maanden te vroeg…op dat moment zijn we daar overigens helemaal niet mee bezig, je denkt niet meer na en alles lijkt op de automatische piloot te gaan. De bevalling ging op zich zeer voorspoedig, niet zo moeilijk met zo’n klein hummeltje uiteraard, maar toch, daar in ieder geval geen complicaties.

Dit keer geen ritueel dat ik de navelstreng af mocht knippen, of het prachtige beeld van onze middelste zoon Enzo zwevend in het water, die is namelijk onder water geboren, of onze oudste Zino die ik van Nancy kreeg en nooit meer aan haar terug wilde geven. Nee, dit keer na de geboorte van onze prinses Yara direct een crisis situatie, piepende alarmen, geen apgar score van 10, niet het kindje lekker bij de moeder op de borst, niets van dat alles.

Weer wachten, ik kon gelukkig al snel bij Nancy terugkeren en daar werden wij ingelicht over de situatie. Ze ademde, maar niet zelfstandig…

Ze wisten nog niet hoe ze het zou gaan doen de komende uren, de uren die denk ik het meest frustrerende zijn geweest van alles, het machteloze gevoel dat je niets anders kan doen dan wachten en dan komt het verlossende antwoord, het gaat relatief goed met Yara.

yara-couveuseZe ligt op de NICU, Neonatologie Intensive Care Unit aan de beademing en doet het goed! Toeters en bellen, slangen in en uit, infuuslijnen en lekker warm in de couveuse, we mogen bij haar! Wat is ze klein! Wat lijkt ze kwetsbaar! Daar ligt onze dochter, het plaatje compleet, twee jongens en een meisje. Op dat moment is nog helemaal niets zeker, maar so far so good!

RDS heet het, Repository Distress Syndrome, in het kort komt het er op neer dat haar longblaasjes onvoldoende zijn gerijpt om open te blijven staan, dat 26 weken dracht waarvan 6 weken met onvoldoende vruchtwater uiteindelijk heeft geleid tot een ontwikkeling behorende bij 24 weken, drie en een halve maand te kort.

We hebben nog een lange weg te gaan en het wordt tijd om de familie, vrienden en kennissen in te gaan lichten.

Tijdens mijn zoektocht naar de foto van Yara in de couveuse, deze is niet van vlak na de geboorte want daar ligt ze helemaal naakt te zijn en ze is inmiddels 14 en ze vindt het vast niet leuk als haar vader naakt foto’s van onze kleine op internet verspreid hahaha, deelde Nancy deze foto via Facebook op mijn tijdlijn. Hartverwarmend om wederom de reactie’s te zien en krijgen van mensen die het zich allemaal kunnen herinneren, die met ons mee hebben geleefd, die er waren voor steun, een arm om je heen, de boodschappen doen of de jongens even op te vangen. Onvoorstelbaar veel steun hebben we toen gehad uit onze omgeving van al die lieve familie, vrienden en kennissen, nogmaals DANK JULLIE WEL!!

Inmiddels branden de tranen in mijn ogen en ga ik dus maar even stoppen, tot een volgend blog!

Comments

comments

Benidorm Blog

Schrijf mij

11 + 8 =

Contact Info

Calle Salamanca 37,
03502 Benidorm

+34 600 299 894

info@benidorm.blog

Volg mij