Ik was begonnen met uitleggen waarom ik dus wilde gaan bloggen, namelijk iets nieuws leren en ik weet niet of het jullie is opgevallen maar ik heb uitgevonden hoe ik een “uitgelichte” afbeelding kan gebruiken. Die doorplaatsingen op Facebook leken namelijk allemaal op elkaar, vanaf dit moment niet meer :D
Tegelijkertijd val ik in de valkuil van vele bloggers, ik zie dat het alweer een tijdje geleden is dat ik wat heb geschreven, maar hier volgt er weer eentje.
Haar veel te vroege geboorte zou dus uiteindelijk leiden tot ons vertrek naar Spanje maar voordat het zover is gebeurt er nog wel het een en ander.
Zelf ademen kon ze dus niet en ze lag dus aan de trilbeademing en ze had een heleboel slangen, plakkers en sensoren in en op haar tere lichaam. 1400 gram woog ze bij haar geboorte, vooralsnog helemaal niet gek voor een kindje dat zoveel te vroeg was geboren, maar met mijn handen over elkaar verdween ze helemaal uit het zicht. en toch was er nog plek voor een heleboel toeters en bellen. Een sonde zodat ze slijm uit de maag konden verwijderen tegen de misselijkheid, 3 plakkers op haar borstkast om het hartje in de gaten te houden, om haar mini voetje een saturatie sensor om het zuurstof in het bloed te meten, een navel infuus voor de voedingsstoffen, vocht en medicijnen en in haar arm nog een ander infuus waar de bloeddruk mee werd gemeten en voor de afname van bloed.
Zo troffen we haar dus aan onze kleine prinses, nadat de eerste weeën rond 17:00 uur op gang waren gekomen uiteindelijk geboren om 18:37 en wij haar voor het eerst zagen vlak voor 23:00 uur. Tjemig wat was ze mooi, pikzwarte haren, vaak hebben we nog gezegd dat ze beter haar energie in haar organen had gestoken, maar nee, die haren dat vond zij toen kennelijk al belangrijk :D. Ik was verliefd op dat kleine mensje maar was tegelijkertijd ook bang om van haar te houden….
Dag twee, we voelen ons steeds comfortabeler met de situatie, we vertrouwen de 
lieve mensen van de NICU volledig en ze houden ons zo goed op de hoogte van alles wat er speelt. 3 lampen lag ze onder, lekker warm te zonnebaden, helaas was het niet genoeg om de geelzucht, icterus noemen ze het officieel, te bestrijden. Behalve onrijpe longen was ook haar lever dus nog niet helemaal op de taak berekend, dus dat werd een bloedwissel om Yara te helpen.
Het is ongelovelijk hoe goed onze kleine dappere het doet, na een week is de 
geelzucht zo goed als weg, de trilbeademing vervangen voor gewone beademing en ik heb voor het eerst haar volle poep luier mogen verschonen, 7 gram zat er in! Niet heel veel, 
maar het betekende wel dat de boel een beetje op gang aan het komen was. Voeding via de sonde, 1 milliliter per uur en dat terwijl Nancy 80 centiliter per keerde kolfde, we
hadden inmiddels enorme voorraden moedermelk zoals je zult begrijpen.
Zo komen we steeds een beetje verder en is het wachten op het moment dat we haar vast kunnen houden.
Wanneer heb jij voor het laatst zo naar iets uitgekeken zodat je bijna niet kon wachten?
Tot het volgende blog!