De afgelopen tijd hebben we kunnen proeven aan ons voorland, het leven van een gepensioneerde. Dat is voor mij gevoel de vergelijking die op dit moment het meeste op gaat. Het zogenaamde achter de geraniums gevoel.

We hadden ooit het idee om te sparen voor onze toekomst, het pakte allemaal anders uit en we wonen nu dus alweer heel lang in Spanje. Maar wat we de afgelopen weken hebben ervaren is niet waarvoor we in Spanje zijn gaan wonen. Wij wilden geen pensionados worden die het merendeel van hun tijd in huis doorbrengen, dat was niet het plan 25 jaar geleden…..en nu hebben we een voorbode van dat schrikbeeld gekregen en weet ik zeker dat dat niet het leven is wat we willen als we straks echt gepensioneerd mogen geraken.

Lockdown is het toverwoord, dat hopen we althans want een echte oplossing voor deze wereldwijde pandemie is er nog niet. Beperken van de hoeveelheid besmettingen is het enige wat er nu rest.

Gisteren, het middaguur heeft nog niet geslagen en we zitten op de bank een kinderfilm te kijken. “Het voelt vreemd”, normaal rond deze tijd loop ik  in de supermarkt. Maar deze tripjes naar de supermarkt zijn nu echt uitjes geworden en moeten worden gepland. Zomaar even naar de supermarkt gaan is niet langer toegestaan. Je moet het aantal verplaatsingen beperken. Onderweg loop je het risico te worden geconfronteerd met een vliegende controle op je papieren, mag je hier wel zijn? Zo ook nu met Pasen, Benidorm in lockdown, als je hier niet woont of werkt heb je geen reden hier te zijn!

Ondanks dat de meeste Spanjaarden zich keurig houden aan de lockdown is het nu met Pasen toch dat een aantal mensen hebben bedacht “vakantie” te vieren. De overheid treedt daar met straffe hand tegen op, roadblocks en controle in de supermarkten is het resultaat. Mijn Benidorm is afgesloten, 5 toegangen zijn nog open en bij iedere toegang staat politie of leger te controleren of je wat te zoeken hebt in Benidorm. Ik hoop dat het werkt en huil dat het nodig is.

Maar goed, we zijn nu al bijna een maand binnen. Gedwongen ons leven te leven op ons appartement. De kinderen krijgen les via de computer, het is anders maar ze passen zich aan. Enzo heeft van de week een disciplinaire waarschuwing gekregen omdat hij een boertje liet met zijn microfoon open, die klonk bij iedereen door zijn luidsprekers hahaha. Hij keek ons schaapachtig aan toen we hem daarop aanspraken, ik moest inwendig lachen. Nancy die doet haar sport oefeningen op het balkon, de ruimte die ze moet delen met mijn kook aspiraties, we redden ons prima!

Maar dit is niet wat we in gedachten hadden toen we 25 jaar geleden mijmerden over de toekomst. Een toekomst die wat ons betreft in Spanje lag en die door de omstandigheden naar voren werd gehaald. Dit alles zonder enig moment van spijt. Met moeilijke momenten op zijn tijd maar gelukkig en trots over het geheel. En dan nu leven we het leven wat we niet wilden gaan leven, het beeld wat we niet voor ogen hadden. Het is even niet anders maar het zorgt er wel voor dat we zeker weten de juiste keuze te hebben gemaakt. Dat we straks op onze oude dag niet de hele dag binnen moeten zitten.

Het zijn niet de sterkste en niet de slimste mensen die overleven, het zijn diegenen die zich het beste aanpassen. Wij passen ons aan en komen sterker terug en weten zeker nog meer de kleine geneugten des leven te waarderen.

Blijf veilig iedereen! Een warme groet uit Spanje.

Comments

comments