Gezellig de kerstboom staat en iedereen is in vrolijke stemming. Hoe anders was dat voor ons 14 jaar geleden.
Het was allemaal heel voorspoedig gegaan, Yara groeide goed en deed alles naar wens. Natuurlijk waren er gedurende het proces wel kleine tegenslagen, maar de 
algehele lijn was heel positief! We konden haar nu af en toe knuffelen, kangoeroeën noemden ze dat in het ziekenhuis, nou ik noem het gewoon knuffelen. Ook het in bad doen 
mochten we nu zelf, allemaal nog steeds op de NICU maar het zag er allemaal positief uit. Zo positief dat Yara 13 augustus van de NICU naar de High Care unit ging en drie dagen later naar het “normale” ziekenhuis in Nieuwegein. Wat een verandering!
Yara was overgebracht en wij werden ziek, zowel Nancy als ik werden zo ziek dat we onze kleine kikker niet konden bezoeken, kun je het je voorstellen? Yara in isolatie en wij ziek, gelukkig heeft ze daar zelf niets van meegekregen maar ik kan je vertellen dat wij het er toen we even moeilijk mee hadden.
15 september 2002, 2070 gram, 45 centimeter en een hoofdomtrek van 32,5 cm, eindelijk groot genoeg om uit de couveuse te komen en naar een gewoon bedje
over te gaan. Nog steeds heeft ze regelmatig de adem ondersteuning via CPAP nodig maar het gaat gestaag de goed kant op. Onze werkelijk fantastische kinderarts Hans Schipper gaf aan dat het een gevecht van de lange adem zou worden maar dat we nog steeds aan het winnen waren. Beetje bij beetje werd onze Yara groter en sterker.
09 oktober 2002, verhuist van de Neonatologie naar de afdeling G2, de afdeling waar wij heel veel tijd zullen gaan doorbrengen, maar dat wisten wij op dat moment echt nog niet.
15 oktober 2002, de eerste dag zonder zuurstof ondersteuning! Nu wachten op het moment dat ze ook zonder monitoring kan, drie dagen zonder monitors en Yara zou naar huis mogen!! Die dag was 23 oktober 2002! Wat een feest!! Yara mocht naar huis!!!
Nu kun je je wellicht voorstellen hoe we daar naar uit hebben gekeken, eindelijk onze kleine vechter thuis, we gingen dat vieren met een grootse baby shower! Eindelijk konden we die kleine zwartkop aan de wereld laten zien en kon ons normale leven weer beginnen. Geen ziekenhuis bezoek, geen geregel met oppassen voor de jongens, eindelijk als een normaal gezin functioneren……dat was wat we dachten.
Voorlichting over hoe we het beste om moesten gaan met onze Yara hebben we niet gehoord of niet gekregen of wellicht een combinatie van beiden in onze euforie. Zij onderging dus de babayshower, ging gewoon meedraaien in ons gezin en dat betekende ook dat ze naar de opvang moest, want wij moesten uiteraard ook gewoon aan het werk. Wat een drama en hadden we het maar geweten….achteraf gezien en met wat we geleerd hebben de afgelopen jaren hadden we het wellicht kunnen voorkomen maar dat is niet gebeurt.
19 december 2002, onhoudbaar, een blauw kind, duidelijk zuurstof tekort en radeloze ouders, terug naar het ziekenhuis, terug naar de IC van het WKZ, artsen die testen en zorgelijk kijken, dagen die voortschrijden en het wordt allemaal niet beter.
25 december 2002, ik ben alleen in het ziekenhuis, Nancy is thuis met de kinderen en de arts roept mij bij zich. Ze weten het niet meer en we moeten ons wederom voorbereiden op het allerergste, de kans dat ze de volgende dag nog zal halen is niet zo groot.
Je kunt je wellicht voorstellen wat er door mij heen ging op dat moment, ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en dat gevoel hoop ik ook nooit meer mee te maken. De diagnose was gesteld, het RS virus, normaal een virus wat ook bij “normale” kinderen tot een ziekenhuisopname kan leiden maar voor Yara een zeer ernstig virus met haar beperkte longcapaciteit.
Eén ding gingen ze nog proberen, extra stikstof toevoegen aan de zuurstof zodat de longblaasjes op een andere manier zouden reageren….en het werkte! De nacht van 25 op 26 december heeft nog nooit zo lang geduurd maar ze heeft die nacht gehaald. Van op het nippertje overleven naar de inleiding tot wat uiteindelijk ons nieuwe leven in 
Spanje zou worden en daarom zeg ik altijd dat Yara ons Kerstkindje is.
Zo meteen gaan we lekker uit eten met Pa en Ma met ons eigen kerstkindje, wat een rijkdom!
Wordt vervolgd, we zijn er nog lang niet….
De spanningen die jullie hadden om ons aller kikkertje, is zelfs nu voelbaar bij het lezen van dit nieuwe blog. Een diep respect voor jullie! En als je Yara op dit moment ziet, lopend op hoge hakken met kleding van haar moeder aan, opgemaakt en wel, mag je zeker trots zijn op jullie prachtig kerstkind! En last but nog least mag Yara trots en dankbaar zijn op en met haar ouders!